Wednesday, November 26, 2008

Montmartre

Montmartre jest dzielnica artystów i właśnie w niej sobie mieszkamy. Naprawdę nie mogliśmy lepiej trafić, pomimo lekko pijanych bezdomnych którzy mają swoje rewiry na skrzyżowaniach ulic. Mamy nasz przepyszny chleb z piekarni i bagietki, sery i wiele Atelier i butików. Mają tam naprawdę ładne rzeczy. Kiedy jestem wściekła z powodu stale mokrego chodnika lub śmierdzących ludzi w i tak nie pachnącym metrze odwiedzam te miejsca, lub ładne okolice naszego domu. 
W pobliżu znajduje się cmentarz, gdzie pochowany jest np. Słowacki lub Zola. Całkiem interesujące jest to, że spacerując alejkami tego cmentarza można zobaczyć naprawdę oryginalne groby. Jest jeden z piłką nożną w nagrobku albo kilka innych z naprawdę ładnymi rzeźbami. Montmartre oczywiście to dzielnica wiecznej imprezy i ludziom rzadko udaje się dotrzeć do cmentarza Wszędzie w zasięgu ręki są przyjemne restauracje, nie każda jest koszmarnie droga . Na Montmartre jest również secesyjny kościół i najstarsza stacja metra w Paryżu (Abesses). Blisko stacji można usłyszeć zawsze jakiegoś artystę który gra na gitarze lub śpiewa lub obejrzeć grupę studentów grających na różnych instrumentach żywa muzyke. Oczywiście wszystkie te pokazy są szczęśliwie lepsze niż te których masz szczęście słuchać jadąc metrem. Jak jadę sobie spokojnie z moim spodem i wsiada Jensen z pseudo muzyków to się czuję jakby ktoś mnie ukarał za wsiadanie do tego przedzialu. Ponieważ codziennie używam metra żeby dotrzeć na Uniwersytet to zdążyłam poznać wszystkich wspaniałych muzyków metra: są dwie panie, które uważają, że potrafią śpiewać, jedna śpiewa w języku włoskim druga po francusku, obie wydają z siebie dźwięki jak zarzynany kogut a ja tylko muszę się ogłuszać podglosniajac ipoda. Jest również około 3 facetów grających na akordeonie, którzy nie są lepsi od 2 spiewaczek. Najbardziej irytujące jest to ze płacisz cholernie duża kasę za bilet miesięczny żeby używać metra, w którym cię torturują takimi artystami. Brr

Wracając do ładnych miejsc, najpiękniejsza na Montmartre jest katedra Sacra Coeur. Sama katedra jest wspaniali, do tego położona jest na wzgórzu z którego widać cały Paryż. Wydaje mi się, że teraz to miejsce, gdzie większość paryżan spędza wolny czas ze swoimi pryjaciolmi. Pod wieżą Eiffla można spotkać już tylko turystów i murzynów próbujących ci wcisnąć mała wizę Eiffla po okazyjnej cenie. Pod Sacra Coeur zawsze ktoś gra muzykę, tłum śpiewa, ktoś świętuje urodziny a pomiędzy tymi ludźmi przeciskają się turyści z aparatami. Dlatego jeżeli tylko macie możliwość bycia w Paryżu to koniecznie odwiedźcie to miejsce. Jeśli nie, to zawsze możecie udawać, że tam byliście i zobaczyć moje zdjęcia.

Tuesday, November 25, 2008

Paryz

To urocze miasto. Niezależnie od tego dokąd pójdziesz znajdziesz coś ładnego, ale musisz być w dobrym nastroju, bo kiedy jesteś w złym humorze to zauważysz wszystko co jest kompletnym przeciwieństwem milego. Na przykład centrum miasta jest super, muzea mają świetne wystawy, sklepy wygladaja bardzo ladnie tak samo jak i budynki, ale gdy tylko się oddalisz od centrum zobaczysz, że za każdym razem gdy paryżanie umyją podłogi w sklepie lub na klatce schodowej swojego bloku, to wlewają brudna wodę na ulice. Kilka razy z samego rana, kiedy byłam jeszcze w pół śnie i pędziłam na uniwersytet poślizgnelam się na mokrym chodniku i prawie upadlam. Po uporaniu się z pułapka chodnikową, dostajesz się do upragnionego metra. To niezwykle osiągnięcie technologiczne ma pomagać nam w szybszym przemieszczaniu się. No i tutaj jest pies pogrzebany… Metro szybciej działa niestety tylko w 80%, ponieważ dość często pociag po prostu stoi w związku z jakaś awaria a pasażerowie są uwięzieni w ciemnym tunelu czekając na to aż pociąg wreszcie ruszy dalej. 2 tygodnie temu spędziłem 15 minut czekając na pociąg który się w magiczny sposób popsuł w połowie swojej trasy. Problem polega na tym, że jeśli nawet chcesz zmienić linię czas który musisz stracić na powrót do właściwego przystanku i zmiany linii na właściwą będzie większy niż jakbyś po prostu czekal. W tym samym metrze które tak jest chwalone na świecie śmierdzi jak cholera. Poważnie powinni coś z tym zrobić, ponieważ jest to nie do zniesienia. W Polsce mamy jedna linie metra ale jest o niebo lepsza niż to co jest w Paryzu. tTo wszystko sprawilo ze tutaj po pewnym czasie zaczełem się czuć jak kreskówka Mario, który musi przeskakiwać przeszkody na swojej drodze. Ale Mario może też zdobywać dodatkowe punkty w różnych fajnych miejscach czyli jak tutaj uciekasz od mokrych chodników, walczysz z dusznym metrem ale możesz też iść zwiedzać śliczne miejsca. Patrząc na pozytywna stronę tego miasta można na przykład odwiedzić Luwr. W tym znanym muzeum można zobaczyć Mona Lisę i oczywiście wspaniałe rzeźby. Luwr jest tak duży, że nie byliśmy w stanie zobaczyć wszystkiego na raz, więc planujemy tam wrócić aby dokończyć zwiedzanie. Do tej pory udało mi się zrobić takie zdjęcia: Louvre. Blisko Louvre’u Warto zobaczyć Petit i Grand Palace. Jeszcze nie byliśmy w Grand Palace, ale udało nam się odwiedzić Petit Palace już dwa razy. Budynek jest śliczny, z ogrodem wewnątrz, mała cafeteria a w środku wystawione jest całkiem sporo słynnych obrazow. Ostatnio obok obrazów Moneta, Cezanne’a lub Renoir’a można było także zobaczyć wystawę zdjęć mody. Wystawa moim zdaniem była super, więc mamy trochę zdjęć z środka które możesz zobaczyć zaglądając tutaj. 

Monday, November 24, 2008

mylace pozory

Myśleliśmy, że nasz pech się skończył i nadszedł czas kiedy będzie łatwo i przyjemne. Nie mogliśmy być w większym błędzie. Po rozpakowaniu naszej walizki zjedliśmy miły obiad na naszym balkonie i rozpoczęliśmy ogarnianie wszystkich rzeczy. Najpierw dowiedzieliśmy się że w naszym mieszkaniu nie ma internetu. Jak Marek miałby pracować jako informatykiem bez Internetu? Przecież to niemożliwe! Zorganizowanie Internetu zajęło nam prawie miesiąc ale na szczęście już wszystko działa, jak widać zreszta.

Poza tym Marek nadal był bez pracy i oboje wiedzieli, że jeśli nie znajdzie czegoś jak najszybciej to zaczniemy mieć problemy finansowe. Na domiar złego, ludzie którzy ze mną studiują są jak małe szczury które startują w wyścigu. Udają super luźnych i fajnych, ale spędzają niesamowitą ilość godzin w bibliotece. Kompletnie odwrotnie w porównaniu do ludzi z moich poprzednich studiow. Pamiętam, kiedy siedzieliśmy razem i uczyliśmy się razem żeby przyspieszyć wszystko i mieć więcej czasu na przyjemne rzeczy. Tutaj jest to niemożliwe! Ponad to jeśli zadasz im pytanie to ci odpowiedzą, ale nie ma mowy żeby ktoś kto jest dobry z jakiegoś przedmiotu po prostu uczył wszystkich innych. Dzięki Bogu mają poczucie humoru inaczej to doświadczenie kulturowe byłoby nie do zniesienia. Tak więc wszystko z pozoru wygląda super ale niestety to tylko pierwsze wrażenie.

Na szczęście dobre dni rozpoczęły się w kolejnym tygodniu. Marek dostał pracę! Ma się zajmować IT i grafika, czyli wszystkim co zawsze lubił. Do tego ma dostawać dobre wynagrodzenie, tak więc byliśmy szczęśliwi. Mi udało się już zadomowić na uniwersytecie, i tak wreszcie nadszedł czas, aby zobaczyć Paryż. 

Friday, November 21, 2008

w poszukiwaniu mieszkania cz. II

Po nieudanym wynajmie 3 mieszkań pozostały nam tylko 2 opcje. Sprawdzić jedno ogłoszenie, które wydawało się nam bardzo dobre lub zapłacić agencji. Do tego czasu niestety rozpoczęły mi się już zajęcia na uniwersytecie, a dzień wymeldowania z hotelu był naprawdę blisko. Staliśmy dosyć pod ścianą i jedynym wyjściem z tej sutuacji wydawała się byc agencja. Udało nam się znaleźć najtańsza wśród wielu działających w Paryżu, która w dodatku miała ładne 1 pokojowe mieszkanie na swojej stronie internetowej. Złożyliśmy zapytanie w sprawie oglądania tego mieszkania i zaczęliśmy załatwianie wszystkich formalności. Przedstawiciel agencji dał nam telefon do właściciela, mówiąc ze powinnyśmy moc zobaczyć to miejsce następnego dnia. Byliśmy całkiem pewni, że to będzie właśnie nasz przyszły dom, ponieważ zdjęcia tego mieszkania w internecie były bardzo ładne no i dzielnica również nam się podobała, tak więc wreszcie zrobiliśmy sobie relaksujący wieczór z winem, serem i miłym filmem. Oboje byliśmy przeszczęśliwi, że ten koszmar się skończyl. Aż tu z rana Marek otrzymał e-maila z agencji mówiącego, że bardzo przepraszają, ale to mieszkanie jest już wynajęte. Podejrzewam, że właścicielka wynajęła je bez informowania agencji, ponieważ dzień wcześniej mieszkanie przecież było dostępne. Niemniej jednak ta wiadomości nas zwaliła z nóg, bo prawie nie mieliśmy nic innego! Szczęśliwie kilka godzin później ten sam agent zadzwonił do nas z oferta innego mieszkania. Od razu się umówiliśmy na obejrzenie i na spotkaniu z właścicielka powiedziałam ze bierzemy to mieszkanie. Nie mieliśmy wielkiego wyboru, ponieważ następnego dnia musieliśmy opuścić hotel, na który wydaliśmy sporo pieniędzy i nie chcieliśmy wydawać więcej, rezerwując pokój na kolejne noce. Poza tym, ja już studiowałam pełną para a w pokoju hotelowym nie jest łatwo się uczyc. W każdym bądź razie nasze nowe mieszkanko było naprawdę miłe, z balkonem, blisko Sacra-Coeur i w otoczeniu różnych banków i sklepów. Następnego dnia z samego rana przenieśliśmy nasze walizki do nowego mieszkania, pełni szczęścia ze seria kłopotów dobiegła konca. 

Monday, November 17, 2008

Montmartre

Montmartre is the artists district in which we live. I really love it, despite homeless people drinking and hanging around almost every street corner. We have our bakery with delicious bread and baguettes, fromangery and lots of ateliers and boutiques. They have really nice stuff there. When I am mad because of constantly wet pavement or stinky guys in the underground I go to see nice places around. There is a cemetery where i.e. Slowacki is berried or Zola. It is interesting because if you walk through the avenues of this cemetery you can see really original graves. There is a grave with football in it or graves with really nice sculptures. Of course Montmartre is all about the fun and rarely people manage to get to the cemetery You have nice restaurants everywhere, not every restaurant is horribly expensive Also There is a secession church and the oldest underground station in Paris called Abesses. Near the station you can always hear someone playing guitar or singing or watch group of students playing lively music. Of course each performance is happily better than the one you can experience in the underground. Seriously I feel like someone would punish me for getting into the same compartment of a train as the so called artist. I am using tube to go to Uni every day and by now I can list you great artists of the underground: there are two ladies who think they can sing, one is singing in Italian the other in French both suck so horribly that you have to volume up your ipod, which not always helps if they choose to sing opera. There are also about 3 guys playing accordion, who are no better than the great lady singers. I thought I will never be more irritated by so called artists than by the guy playing bagpipes in Oxford, where I use to live, but this guys are irritating on more less the same level. So again underground is the worst course of this city. You pay horrible amount of money for your ticket, you are stuck in tiny train and have 90% chances to hear performance that gives you the cribs. Brrr

Coming back to nice places, the most beautiful one is Sacre coeur. It’s the cathedral on a hill. The cathedral itself is marvellous and since it’s on a hill you can see whole Paris. Actually now I think this is the place where most French people hang out. Under Eiffel tower you can meet only tourists and here there is always someone playing music, crowd singing, someone celebrating b-day and few tourists in between. If you get the chance to see Paris then you have to pop in here. If not then you can pretend that you’ve been there and see the photos.

Friday, November 14, 2008

Koniec wakacji

Wakacje się skończyły i tak nadszedł czas aby rozpocząć moje studia. Po kilku dłuższych namysłach zdecydowała się przyjąć ofertę Sorbony Paryskiej i Uniwersytetu Barcelonskiego. Kurs nazywa się QEM i jest organizowany przez 4 znane uniwersytety: Paryska Sorbonę, Uniwersytet Bielefeld, Uniwersytet w Wenecji i Universitar Autonomia de Barcelona. Trwa 2 lata, 1 semestr studiów ma miejsce w Paryżu, a kolejne 3 w Barcelonie. Oczywiście jest to ścieżka która wybrałam ja, można także studiować na innych uczelniach, jeśli się wybierze inna sciezke. W każdym bądź razie postanowiłam rozpocząć podróż do mojego uniwersytetu w Paryżu. Problemem było to, że ja wciąż nie miałam gdzie mieszkać a Marek pracowac. Zarezerwowaliśmy przez Internet hotel na pierwsze 10 dni z nadzieję, że zdołamy wszystko uporządkować przez ten czas.
Jak to zwykle bywa gdy wali się jedna rzecz to potem jak domino wala się też kolejne. Tak też było w naszym przypadku. To było najbardziej stresujące 10 dni. Marek nie miał pracy, mieszkaliśmy w hotelu od rana do nocy szukając mieszkania na zmianę w Internecie i gazetach z ogloszeniami. Czas pędził jak szalony, zostało zaledwie kilka dni przed rozpoczęciem moich zajęc. Musiałam opuścić wszystkie darmowe wycieczki po Paryżu organizowane przez mój uniwersytet, ponieważ całymi dniami szukaliśmy mieszkania. Dzwoniliśmy do wszystkich ogłoszeń jakie wydawały nam się akceptowalne, ale wciąż nie mogliśmy znaleźć nawet jednego miejsca do obejrzenia, nie mówiąc już o wynajeciu. Francuzi nie chcą mówić po angielsku a administracja na moim uniwersytecie tylko mówi ze jest do dyspozycji studentów. Tak więc pozostaliśmy sami na placu boju, bo w Paryżu niestety szukanie mieszkania wygląda jak autentyczna bitwa pomiędzy wynajmujacymi. Wreszcie pewnego dnia coś drgnęło i mieliśmy obejrzeć kilka mieszkan. Słońce świeciło my byliśmy w wyśmienitym nastroju pełni nadzieję, że uda nam się coś wybrać i:
Mieszkanie nr 1: usytuowane daleko od centrum miasta, ale blisko do stacji metra i wyremontowane. Tylko okolica nie była zbyt przyjemna. Nie widziałam tam ani jednego białego człowieka! Wszyscy to imigranci a atmosfera wokół sprawiała ze czułam się jak w środku getta kilku gangów, które mogłoby doprowadzić do masakry w każdej chwili. Nic dziwnego, że właściciel nie chciał ogromnych pieniądze za wynajem.
Mieszkanie nr 2: wchodzimy do mieszkania, a właścicielka pokazuje nam pokój, który jest połączony z innym pokojem, więc gdyby nasz współlokator chciał wyjść ze swojego pokoju to musiałby się przejść przez nasz pokój. Po prostu zero prywatnosc. Poszliśmy zobaczyć kuchnię a tam przy suficie znajduje się ogromną dziura w ścianie! Otwieramy toaletę a tam na ścianach wiszą plakaty, zamiast jakiejś tapety albo zwykłej farby. Wszystko wyglądał jak meeega duża dziura gorsza od niejednego akademika. Nie byłbym w stanie stanąć tam zostać nawet na jedną noc. Gdy już miałam odpowiednie nastawienie do tego super lokum właścicielka z uśmiechem na twarzy powiedziała, że chce 800euro miesięcznych za przechodni pokój! Plus opłaty oczywiście. Byłam w szoku, że ludzie mogą oferować takie mieszkanie i w jeszcze większym szoku ze inni ludzi płacą tak duże pieniądze za coś takiego.
Mieszkanie nr 3: Pędziliśmy na złamanie karku, bojąc ze się spoznimy. Zdyszani stajemy pod drzwiami a w domu nikogo nie ma. Okazało się ze właściciel się spóźnił jakieś 20 minut… (w sumie lepiej on niż my ) Po 20 minutach czekania pojawił się i otworzył swoja komnatę tajemnic. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom! Tam był tak wielki bałagan ze ja która nie przepada za sprzątaniem się przerazilam. Nie wiem, czy ktoś czyścił to miejsce, przynajmniej rok wcześniej. Było tak brudno ze zastanawiałam się czy za chwilę nie zobaczę karalucha wędrującego środkiem pokoju. Dobra strona jednak była cena, facet chciał tylko 650euro miesięcznie (tak to jest mała ceny za mieszkanie w Paryżu!), A ponadto mieszkanie było 5 minut spacerem od Katedry Notre Dame.

Po długiej dyskusji zdecydowaliśmy się wynająć mieszkanie na 3. Marek zadzwonił do faceta tego samego wieczora i powiedział mu, że chcemy wynająć jego mieszkanie. Powiedział, ok oddzwonię do Ciebie w ciągu 15 minut. Marek powiedział ok i się rozlaczyl. Po 30 minutach telefon wciąż milczał, więc zadzwoniliśmy ponownie a facet powiedział: “Ja naprawdę przepraszam, ale ktoś inny postanowił wynająć moje mieszkanie na dłuższy czas niż wy, więc niestety nie jest ono już dostępne”. To wszystko było jak zły sen, po raz kolejny skończyliśmy tam, gdzie zaczynaliśmy a pozostały nam tylko 3 dni do końca pobytu w hotelu.

Paris

It’s a lovely city. Everywhere you go you will find something nice, but you have to be in a good mood, because when you’re grumpy you’ll spot everything which is completely backwards in here. For example the city centre is gorgeous, museums have great exhibitions, but try to go further and you will see that every time Parisians wash their floor in a shop, they pour the dirty water on the street after they finish. Several times in the early morning, when I was still half asleep going to University I almost fell down slipping on the wet pavement. After such trap you usually get to the underground. The technological achievement which helps us to move faster. Well with this faster I could discuss, since quite often it simply breaks down and you are trapped in a dark tunnel waiting for the train to move on. 2 weeks ago I spent 15minutes waiting for the train to be magically fixed in the middle of it’s route. The problem is that if you even change the line the time you waste to go back and take the proper line would be greater than simply waiting. Also the underground smells so horribly. Seriously they should do something about that because it’s barely bearable. Thus after a while I started to fell more like cartoon Mario who is constantly committing bad places on his way. However like Mario I also get to get my bonus, which are the nice places here. For example in Louvre you can see Mona Lisa of course and wonderful sculptures. Louvre is so big that I wasn’t able to see everything at once, so I am planning to get back there . Till now I managed to do such photos: louvre. Close to louvre is worth seeing petit and grand palace. I haven’t been in grand palace yet but I have managed to visit petit palace twice. The building itself is lovely, with the garden inside, small cafeteria and quite a few worldwide famous paintings. Lately aside from paintings of Monet, Cezanne or Renoir you could also see the fashion photos exhibition. I really loved it, so I took a lot of photos take a look here.

Friday, November 07, 2008

don’t judge a book by its cover

We thought that our bad luck has finished and now everything will start to be easy and enjoyable. We couldn’t be more mistaken. We unpacked our suitcases ate nice meal on our balcony and start sorting things out. First we find out there is no internet that we could use within the flat. How could Mark work as computer scientist without internet? It’s impossible! It took us almost a month to sort this thing out.
Second Mark was still without a job and we both knew that if he won’t find something as soon as possible we will start having financial problems.
Third, people at my course are like small rats running in a race. They pretend to be cool and go out from time to time, but they spend unbelievable hours in library. It’s like complete opposite to what I had on my undergraduate studies. I remember when we were sitting together and learning together just to speed things up and have more time for enjoyable things. Here it’s impossible! They will answer your question if you ask them but there is no way that someone who is good in particular subject will simply teach group of others. Thanks God they have sense of humour otherwise this cultural experience would be unbearable.
So once again when everything looked nice it turns out it’s only the first impression.

Fortunately good days started week after. Mark got a job! It’s IT and design so thing he always liked to do, the salary is good, so we were so happy. I also managed to settled on the university, so it was about time to see Paris.

Thursday, November 06, 2008

apartment battle part II

After 3 apartments fail we had only 2 options left. Check one advert which seemed very good or pay the agency. By that time I have already started my classes at university and hotel check out day was really close. There seemed to be no other choice than the agency. Hence we found the cheapest one, which had nice studio apartment on its website and started arranging viewing and all formalities.
Agency representative gave us the phone to the owner and we were going to see the place next day. We were pretty sure it will be the one, since online photos were great and the area was also perfect, so that evening we relaxed with some wine cheese and nice movie. I was so happy that this nightmare is about to end and then Mark received an email from agency saying that they are very sorry but this apartment is already rented. I suspect that the landlady has rented it without telling the agency, because the day before they said it was available. Nevertheless such news were killing us because we almost didn’t have anything else!
Happily few hours later the same agent called offering us another apartment. We saw it the same day and decided to take it. We didn’t have much choice because the next day we had to check out from the hotel on which we had spend a lot of money and we didn’t want to spend any more euros for another night. Besides, I had to study and it’s horribly hard in a hotel room. Anyway, the place was really nice, with balcony, close to Sacre-Coeur and surrounded with banks and various shops. We moved in the next morning relieved that our apartment troubles are finally over.

Wednesday, November 05, 2008

cruel truth

The Holidays finished and so my studies were about to begin. After few struggles I’ve decided to accept the offer from QEM course. The course is organized by 4 known worldwide universities: Paris Sorbonne, University of Bielfeld, University of Venice and Universitat Autonoma de Barcelona. The course lasts 2 years and I would study 1 semester in Paris and next 3 in Barcelona. Of course this is the path I’ve chosen you can also study in other universities if you want to. Anyway I decided to start my university journey in Paris. The problem was that I still didn’t have the place to live and Mark didn’t have a job. We booked the hotel with internet for the first 10 days hoping we’ll sort everything out by that time.
It was the most stressful 10 days I had since very long time. Everything was falling apart, Mark was not working, we were living in a hotel struggling to find housing. The time was passing by like crazy and there were only a few days before my classes were starting. I have skipped all free guided tours in Paris organized by my university, because we were looking for the apartment. We were calling all day long to every acceptable advertisement but nothing seemed to work out. The French do not want to talk in English and my campus administration is only pretending to be there for students, so they didn’t eased my pain in this apartment battle at all.
Finally one day something moved and we were going to view a few housings. The sun was shining we were very happy and full of hopes that we will pick something and:
Apartment no 1: the flat was far from the city centre but close to the underground station and newly refurbished. Only the neighbourhood wasn’t too pleasant. I couldn’t see white man there at all, I felt like in the middle of some gangs ghetto, which could turn into massacre any minute. No wonder the guy didn’t want huge money for that place.
Apartment no 2: we enter the apartment and landlady shows us a room which is connected with another room, so if our room-mate would like to get out of his place, he would have to wonder through our room. We went to see the kitchen and there was a hole close to the celling!!! I opened the toilet and there were posters on the walls instead of normally painted walls. It all looked like a crap hole that I wouldn’t be able to stand even for one night and then the landlady says she wants 800euro monthly for such thing! Plus charges of course. I was amazed that people can offer such accommodation.
And the funniest part was that there were 2 students living there already.
Apartment no 3: we run to see it afraid that we’ll be late and there was no one in a house. The landlord was late… (better him than us )
Finally he arrived and opened his chamber of secretes. I couldn’t believe it! Again it was like a huge mess. I don’t know if anyone has cleaned that place at least a year before. I was seriously watching it there will be some cockroach wondering around.However the price for it was good only 650euro per month (yes it is a cheap price for an apartment in Paris!) and moreover it was 5 minutes walk from Notre Dame.
After long discussions we decided to take apartment no 3. Mark called the guy the same evening and told him that we want to rent his place. He said ok I will get back to you within 15 minutes. Mark said ok and hung up. After 30 minutes of silent phone we called him again and he said: ‘I am really sorry, but someone else decided to take it for longer time then you would like to rent it’.
It was like a bad dream, once again we end up no where and there were only 3 days before hotel check out.

Tuesday, November 04, 2008

the end of a trip

From Livorno to Florence it’s only an hour drive, so we couldn’t miss such an opportunity to visit the city. We didn’t have huge amount of time to see everything though :/ However I still saw the cathedral where famous sculpture of Michelangelo (David) was placed. Next to the cathedral you can sightsee the museum where the original Michelangelo masterpiece is currently held. The interesting thing that I didn’t know before was that Michelangelo, before he died, started to sculpture Pieta for his own grave. He didn’t finish it and threw it away - that is why for a while no one new that it was his sculpture. However after his death, someone found it and took care of it. The sculpture is amazing because you can see Holy Mary, Jesus and a man in a hood. This man is Saint Heronym, who was sculptor like Michelangelo. The artist was trying to express himself as Heronym.
After Florence we went to Milano for one day and next to lake Garda. It’s also a place worth seeing. The lake’s water is horribly cold, but there is quite strong wind, so if you are a windsurfer you will definitely enjoy it. If you are just a tourist then you can sightsee the lake’s shore which is reeeeaaaally long, but picturesque

Our trip ended in Prague, where we were eating great food and drinking our favourite beer (Kozel). 

Sunday, November 02, 2008

Livorno

On our way to Livorno we decided to visit medieval city Sant Gimigiano. We arrived to the parking near the city and there was no free place for us to park, so my dad left us and went to search for some other parking. While searching he tried to make a short cut and then police caught him, so he had to go straight the street on which he wanted to turn. This lead him outside the city. We were still waiting in the previous spot. Suddenly my brother noticed that one car was leaving so we run to keep the place for dad. We had no idea he already was outside the city, trying to come back. Thanks God for mobiles! I called him saying we have the parking place and heard the policeman story. He said he will get back to me. We waited for a couple of minutes and then angry Italian woman came. She wanted to park on our place. Of course we were talking in English she was talking in Italian and there was no way to communicate. After few seconds she was yelling we were yelling and then my dad called. He said he has parked the car and he is walking to us. I said this to the rest of my family and we left the place for crazy lady, who now was trying to drove over us to put her car on desired place. We stepped back and went slowly in direction of the city. Then I saw my father passing by. He was about 300m from me a bit confused, asking some guy for directions. I was sure he will realize we are so close and then I saw he is going in another direction. I grabbed my mobile again and called him:
me: Hi! it’s me, I just saw you. Stop because you are going in another direction.
him: No! No! I’ve asked a nice guy he said I should go up.
me: But I just saw you. Just come back and look on the left.
him: Ehh. ok
My old-fashioned mum was already running towards him in case I wouldn’t be able to convince him to come back
We met finally and hit off to Sant Goimigiano. It was really beautiful, with great galleries, ice-creams which won the price for the world’s best ice-creams of year 2007 and 2008 and tower with the view of Tuscany’s hills. You can view some photos here. Sightseeing and ice-creams put us again in a great mood and we went to Livorno.
We arrived to the agroturismo which I reserved. I must say it’s the best! The price is like for a hostel and you have a gorgeous place with swimming pool and your own cottage! It was terrific! The only advantage or disadvantage, depending on the point of view, is that you can only reach it by a car. But it’s worth it check it out.